Tag: παρόν

ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΟΥ….

Φεβρουαρίου 19
No comments yet

Μια όμορφη φωτογραφία , μια υπέροχη στιγμή για μένα και την κόρη μου  αλλά πολύ περισσότερο ένα ουσιαστικό μάθημα, δώρο από εκείνη σε μένα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία πίσω από αυτή τη φωτογραφία , και κυρίως τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η πιο αυθόρμητη αντίδραση της μικρής μου.
Καθόμαστε πολύ συχνά σ’ αυτό το σημείο του σπιτιού βλέποντας έξω τη φύση, τα πουλιά που πετούνε σε φοβερούς σχηματισμούς σαν να χορεύουν (και που έμαθα από ένα βιβλίο της κόρης μου ότι αυτό το είδος πουλιών λέγονται ψαρόνια) και…τα λέμε. Λέμε διάφορες ιστορίες, κυρίως εμπνεύσεις της στιγμής, πως περάσαμε την ημέρα μας και άλλα πολλά.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν είχε συννεφιά και έλεγα στη μικρή μου Έλενα πως μόλις καλοκαιριάσει θα στρώσουμε μια κουβερτούλα στο χορταράκι του κήπου και θα ξαπλώσουμε εκεί για να δούμε τα σχήματα που δημιουργούν τα σύννεφα καθώς κινούνται και ταξιδεύουν (Αγαπημένη μου συνήθεια από την ηλικία της κόρης μου μέχρι και σήμερα). Κι ενώ εγώ περιεγραφα τα σχέδια για το μέλλον, η Έλενα απλά ξάπλωσε στο χαλί δείχνοντας με το χεράκι της να κάνω το ίδιο δίπλα της. Εδώ και τώρα, όχι μετά, αλλά εκείνη τη στιγμή πάνω στο χαλί, μέσα από το τζάμι….. να κοιτάμε τον ουρανό και τα σύννεφα και να πλάθουμε ιστορίες.

Η Έλενα μου είναι ενάμιση χρονών και με τον πιο όμορφο δικό της τρόπο μου θύμισε για άλλη μια φορά να ζω στη στιγμή, να υπάρχω ολοκληρωτικά στο εδώ και τώρα! Γιατί να περιμένουμε το καλοκαίρι και να μη κάνουμε τώρα αυτό που η μαμά περιγράφει με τέτοια χαρά και ανυπομονησία. Γιατί να μη γίνουμε χαρούμενες τώρα;
Σκεφτείτε πόσο συχνά αυτό συμβαίνει στη ζωή μας. Συνέχεια έχουμε στο μυαλό μας πράγματα που συνέβησαν πριν μια ώρα, μια μέρα, ένα μήνα και χρόνια ή και πράγματα που σχεδιάζουμε να κάνουμε σε μια ώρα, μια μέρα ένα μήνα ή και χρόνια. Είμαστε συνεχώς κάπου αλλού, στο πριν και στο μετά αλλά ποτέ στο τώρα. Πότε απολαμβάνουμε πραγματικά, με όλες τις αισθήσεις μας την κάθε στιγμή που προκύπτει μέσα από τα μεγάλα ή τα μικρά που δημιουργούν αυτό που ονομάζουμε ζωή;
Αυτή η διαρκής πνευματική διεργασία λειτουργεί σαγηνευτικά αποσπώντας μας την προσοχή από οτιδήποτε κάνουμε τη δεδομένη στιγμή. Στερώντας μας το συναίσθημα και αφήνοντας μας μοναχά μια μηχανική λειτουργία που δεν μας επιτρέπει να χαιρόμαστε το παραμικρό. Λέμε «θα καταφέρω να κάνω αυτό ή το άλλο και έτσι θα γίνω χαρούμενη…θα αποκτήσω αυτό ή το άλλο κι έτσι θα είμαι ευτυχισμένη…» και η ζωή μετατρέπεται σε μια αέναη αναζήτηση ευτυχίας . Μια σχεδόν εμμονική αναζήτηση μιας άλλης ημέρας που θα μας μεταμορφώσει σε αυτό που θέλουμε να γίνουμε κάποτε, μη δίνοντας σημασία σε αυτό που διαδραματίζεται εμπρός μας σήμερα και έχει στον πυρήνα του Εμάς! Γιατί όχι λοιπόν τώρα …γιατί να μην επιλέξεις να απολαύσεις την κάθε μέρα , την κάθε στιγμή όπως είναι !  Carpe Diem…
Μπορεί να ακούγεται στερεοτυπικό και παλιομοδίτικο αλλά αισθάνομαι ότι μ’αυτόν τον τρόπο χάνουμε τις πιο όμορφες στιγμές. Βγαίνει κανείς για τρέξιμο και αντί για να απολαύσει τους ήχους, τα αρώματα και τις εικόνες της φύσης, χάνεται στις σκέψεις με ένα i-pod κλείνοντας στην ουσία τα αυτιά του και τα μάτια του στην πραγματική ζωή γύρω του. Όλη αυτή η υπερδραστηριότητα τελικά μας αποσυνδέει από το παρόν μας και μας στερεί την πραγματική ευτυχία που είναι τριγύρω μας, στα πρόσωπα των αγαπημένων μας προσώπων, στο χαμόγελο του παιδιού μας, στο αστείο του ή της συντρόφου μας, στην βόλτα με το σκύλο μας, στην επαφή με τη φύση….
Θυμήθηκα ένα άρθρο του Robert Puff,, κλινικού ψυχολόγου στο Psychology Today, που έλεγε ακριβώς αυτό. Πως δηλαδή η ευτυχία είναι πολύ εύκολο να βρεθεί αρκεί να την ψάχνουμε στο εδώ και τώρα. Είναι τόσο σημαντικό να βρίσκουμε ομορφιά στην κάθε μας μέρα. Αν το κάνουμε αυτό τότε θα έχουμε πολλές χαρούμενες μέρες και ίσως μια πολύ πιο χαρούμενη ζωή. Αναζητώντας τις στιγμές που μας κάνουν να χαμογελάμε και ίσως δημιουργώντας και οι ίδιοι τέτοιες στιγμές , -μπορεί να μην είναι συνειδητό- αλλά χτίζουμε μια όμορφη ζωή.
Ο υπέροχος άνθρωπος που κρατάει την κόρη μου όταν εργάζομαι (έχουμε σταθεί πολύ τυχεροί πραγματικά…ευχαριστούμε Ευγενία μας) μου είπε μια μέρα πως αισθάνθηκε πολύ όμορφα, «μου έφτιαξε πραγματικά τη μέρα»όπως είπε, όταν κάποιος άγνωστος κύριος στο δρόμο την καλημέρισε γλυκά ανταποκρινόμενος στη δική της καλημέρα. Της είχε φτιάξει τη διάθεση…μια καλημέρα…τόσο απλά….

Η ομορφιά και η ευτυχία υπάρχει παντού, αλήθεια! Ψάξτε τη στο τώρα!

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι η απεικόνιση της σκηνής με την Έλενα μου. Ο μπαμπάς ήταν αυτός που αιχμαλώτισε τη στιγμή με την κάμερα του.