Tag: αγάπη

Όχι άλλη δίαιτα….

Απριλίου 4
2 Comments

Όχι δε θα μιλήσω για δίαιτα. Την αντιπαθώ αυτή τη λέξη. Μου δημιουργεί αμέσως πίεση και απέχθεια. Με το που την ακούω θέλω να φάω ό,τι junk food δεν έχω φάει τα τελευταία χρόνια. Θα μοιραστώ όμως την δική μου εμπειρία μετά από τις άπειρες προσπάθειες να απαλλαγώ από αυτά τα 3-4 κιλά που κάθε χρόνο τέτοια εποχή με ενοχλούν(όπως κάθε γυναίκα ανεξαρτήτου βάρους). Γιατί αισθάνομαι ότι είναι η πρώτη φορά που καταλαβαίνω ουσιαστικά την έννοια της διατροφής ως «τρόπο ζωής» που συνέχεια διαβάζω και ακούω. Και νομίζω ότι έχω ανακαλύψει κάποια μυστικά που πραγματικά κάνουν την προσπάθειά μου να φτάσω στο επιθυμητό βάρος (η κοντά σ’αυτό) ρεαλιστική και πετυχημένη. Αφορμή στάθηκε η περσινή επίσκεψη μου σε μια γνωστή διατροφολόγο της Θεσσαλονίκης η οποία μου διέλυσε πολλούς μύθους και με έβαλε σε σκέψεις. Για παράδειγμα ήταν η πρώτη επαγγελματίας που δε μου μετρούσε τις ποσότητες. Μου έδειξε και στην πορεία με έπεισε πως η σωστή διατροφή αν θέλω να έχω μόνιμα αποτελέσματα οφείλει να προσαρμοστεί στις μέχρι τώρα συνήθειες μου, να γίνει η ζωή μου.
Έτσι άρχισα να το ψάχνω λίγο καλύτερα…

Καταρχάς θεωρώ δεδομένο πως οποιαδήποτε σχέση είχα με το φαγητό μέχρι τώρα αυτή συνδεόταν με τα συναισθήματα μου τη δεδομένη στιγμή. Από μικρή κάθε φορά που στεναχωριόμουν ή αγχωνόμουν «έκλεινε το στομάχι» μου. Δεν κατέβαινε τίποτα! Έτσι περνούσα περιόδους που ήμουν εξαιρετικά αδύνατη (αν και γενικά δεν είχα ποτέ ιδιαιτερο θέμα), με τους γύρω μου συχνά να εκθειάζουν το αποτέλεσμα της «τεχνητής» από τη στεναχώρια δίαιτα.
Κάπου διάβασα πως η σχέση με το σώμα μας είναι η πιο μακροχρόνια σχέση που έχουμε…..και αναρωτήθηκα, η δική μου είναι άραγε καλή? Φέρομαι καλά στο σώμα μου ,όπως του αξίζει? Το φροντίζω όπως φροντίζω αυτούς που αγαπώ? Η απάντηση μου δε μου άρεσε καθόλου….νομίζω μάλιστα πως το κακομεταχειριζόμουν. Γιατί μέχρι προσφάτως άφηνα τα συναισθήματα μου να με παρασύρουν . Ήμουν καλά, το τάιζα και μάλιστα προσέχοντας και το τι, δεν ήμουν καλά, είτε δεν το τάιζα καθόλου είτε έτρωγα τραγικά κενές και επιβλαβείς τροφές.{ (Αυτό είναι το γνωστό “emotional eating” (συναισθηματικά παρακινούμενος τρόπος φαγητού) για το οποίο επειδή αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο δε θα μιλήσω σ’αυτό το post.

Αυτή όμως η συνειδητοποίηση για μένα ήταν τρομαχτική και άλλαξε τα πάντα και κυρίως την προσέγγιση μου στο σώμα μου. Αποφάσισα λοιπόν να χτίσω μια σχέση αγάπης και όχι κακοποίησης με καθημερινή προσπάθεια και συνέπεια, όπως ακριβώς κάνω και στις σημαντικές για μένα σχέσεις. Να πως έγινε για μένα η διατροφή «τρόπος ζωής», στην ουσία ένας καινούριος τρόπος σχέσης με το σώμα μου, πιο αγαπησιάρικος. Ας γίνω πιο συγκεκριμένη μήπως και κάποιες από τις δικές μου πρακτικές φανούν βοηθητικές.
Λειτουργώ πλέον αναλογιζόμενη τα εξής: Συναισθήματα, όραμα, στόχος.
Τρία απλά ερωτήματα με διευκολύνουν και με κρατούν εστιασμένη:

  • Γιατί τρώω
  • Για ποιον
  • Ποιος είναι ο τελικός στόχος μου

Γιατί τρώω
Όσο μπορώ (και το καταφέρνω όταν το έχω στο νου μου), προσπαθώ να ξεχωρίζω το συναίσθημα από το φαγητό. Τρώω λοιπόν γιατί πεινάω και όσο πεινάω, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εξαιτίας της εκάστοτε συναισθηματικής μου κατάστασης . Άλλοτε κάθε φορά που αναγκαζόμουν να μετράω στη ζυγαριά πόσο κοτόπουλο επιτρέπει η δίαιτα να φάω τρελαινόμουν, εκνευριζόμουν και αισθανόμουν σαν άρρωστη που μετρώ τα φάρμακα. Το στομάχι μου πλέον είναι ο δείκτης και μόνο. Μόλις χορτάσω, το σημειώνω, όχι φουσκώσω…..σταματάω! Αυτό το σημείο χρειάζεται λίγο εκαπιδευση,λίγο πειραματισμό με τις ποσότητες. Αλλωστε κάθε μέρα δεν είναι ίδια. Οι περισσότερες δίαιτες δε λειτουργούν κατά την άποψή μου ακριβώς γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν (και νομίζω δε θα έπρεπε) να υπερελέγχουν όλη την ώρα το τι και πόσο θα φάνε η ακόμα και να αντιστέκονται στην ίδια την ανάγκη να φάνε, ιδίως όταν παράλληλα διαχειρίζονται συναισθήματα

Η καλύτερη το δυνατόν ψυχική ισορροπία λοιπόν είναι βασική στη διατροφή. Προσπαθώ να μη τρώω πια για παρηγοριά, από βαρεμάρα, λόγω χαράς κτλ ,βέβαια πάντα με ρεαλιστικούς όρους και επιπλέον οι μέρες με εξαίρεση σάυτόν τον κανόνα είναι must!

Για ποιον
Θέλω να βελτιώσω το σώμα μου για μένα και μόνο! Γιατί εγώ αισθάνομαι πιο υγιής και πιο όμορφη όταν έχω το σώμα που θέλω. Δε το κάνω γιατί κάποιος μου το επιβάλλει είτε ως κοινωνική επιταγή είτε γιατί θεωρώ ότι αυτό αρέσει στους γύρω μου. Επιπλέον σταμάτησα τις συγκρίσεις με άλλα σώματα και στοχεύω να βελτιώσω την εικόνα του δικού μου και μόνο. Η σύγκριση με τη Ζιζέλ δε με οδηγεί πουθενά, μόνο με στεναχωρεί και με απογοητεύει και τελικά με σπρώχνει στην αποτυχία για άλλη μια φορά. Ο εαυτός μου , στην καλύτερη του εκδοχή είναι ο οραματισμός τον οποίο ακολουθώ πιστά! Τα κορμιά που θαυμάζω μου δίνουν μόνο κίνητρο και έμπνευση πια. Άλλωστε η αυτοπεποίθηση που αισθάνομαι όταν νιώθω άνετα με το σώμα μου είναι πιο σημαντική από την τελική εικόνα του.

Τελικος στόχος
Ένα μεν καλλίγραμμο(για τα δικά μου δεδομένα) αλλά και πρωτίστως υγιές σώμα. Επόμενο βήμα λοιπόν να εστιάζω όχι μόνο στα κιλά αλλά και στην υγεία του σώματος μου. Ως αποτέλεσμα δε μου αρκεί να χάσω με οποιοδήποτε τρόπο 3-4 κιλά αλλά στόχος μου είναι να φθάσω στην επιθυμητή εικόνα για το σώμα μου (ανεξαρτήτως κιλών πια) με βασική μου έννοια την υγεία του. Όταν πεινάω λοιπόν, τρώω, ακούω το σοφό μου σώμα Αλλά προσέχω τι τρώω και αυτό έχει κάνει τεράστια διαφορά! Κάτι τέτοιο έχω βρει πως για να λειτουργήσει πρέπει να είμαι σχετικά καλά προετοιμασμένη. Δηλαδή να έχω προετοιμάσει το μενού της βδομάδας, ακόμη και τα ενδιάμεσα σνακ έτσι ώστε όταν πεινάσω να μην αρπάξω ότι βρω μπροστά μου αλλά κάτι από τα υγιεινά σνακ που έχω προεπιλέξει. Οι επιλογές αν το ψάξει κανείς είναι άπειρες. Εχω όμως περιστασιακά και μια μέρα όπου τρωω και junk food χωρίς ενοχές. To χω ανάγκη!Στο διαδίκτυο αυτή η μέρα αποκαλείται «cheat day», δηλαδή μια ημέρα μέσα στη βδομάδα ή στο δεκαπενθήμερο η στο μήνα (όποτε το ορίσεις) που τρως ότι θες εκτός προγράμματος και πραγματικά ορκίζομαι σ’αυτήν! Η αναλογία που λειτουργεί για μένα χωρίς να μου χαλάει το αποτέλεσμα είναι περιπου 80-20,δηλαδη 80% τρώω σωστά και 20% οτιδήποτε άλλο επιθυμώ.

Η γυμναστική με οποιαδήποτε μορφή κανείς προτιμά είναι εξίσου απαραίτητη για την επίτευξη του τελικού στόχου, αλλά σε ότι αφορά εμένα, ακόμη δεν έχω καταφέρει να την εντάξω πλήρως στο πρόγραμμα μου. Αυτός είναι ο επόμενος στόχος μου.

Το πιο σημαντικό απ’όλα όμως είναι ότι πλέον απολαμβάνω το φαγητό .Έχω βρει τι μου αρέσει πραγματικά να τρώω , το δικό μου στυλ και δε δέχομαι να φάω ποτέ ξανά 25 γραμμάρια νερόβραστο στεγνό κοτόπουλο με 2 κιλά πράσινη σαλάτα! Αι σιχτίρ!Συγνώμη κιόλας!


ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΟΥ….

Φεβρουαρίου 19
No comments yet

Μια όμορφη φωτογραφία , μια υπέροχη στιγμή για μένα και την κόρη μου  αλλά πολύ περισσότερο ένα ουσιαστικό μάθημα, δώρο από εκείνη σε μένα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία πίσω από αυτή τη φωτογραφία , και κυρίως τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η πιο αυθόρμητη αντίδραση της μικρής μου.
Καθόμαστε πολύ συχνά σ’ αυτό το σημείο του σπιτιού βλέποντας έξω τη φύση, τα πουλιά που πετούνε σε φοβερούς σχηματισμούς σαν να χορεύουν (και που έμαθα από ένα βιβλίο της κόρης μου ότι αυτό το είδος πουλιών λέγονται ψαρόνια) και…τα λέμε. Λέμε διάφορες ιστορίες, κυρίως εμπνεύσεις της στιγμής, πως περάσαμε την ημέρα μας και άλλα πολλά.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν είχε συννεφιά και έλεγα στη μικρή μου Έλενα πως μόλις καλοκαιριάσει θα στρώσουμε μια κουβερτούλα στο χορταράκι του κήπου και θα ξαπλώσουμε εκεί για να δούμε τα σχήματα που δημιουργούν τα σύννεφα καθώς κινούνται και ταξιδεύουν (Αγαπημένη μου συνήθεια από την ηλικία της κόρης μου μέχρι και σήμερα). Κι ενώ εγώ περιεγραφα τα σχέδια για το μέλλον, η Έλενα απλά ξάπλωσε στο χαλί δείχνοντας με το χεράκι της να κάνω το ίδιο δίπλα της. Εδώ και τώρα, όχι μετά, αλλά εκείνη τη στιγμή πάνω στο χαλί, μέσα από το τζάμι….. να κοιτάμε τον ουρανό και τα σύννεφα και να πλάθουμε ιστορίες.

Η Έλενα μου είναι ενάμιση χρονών και με τον πιο όμορφο δικό της τρόπο μου θύμισε για άλλη μια φορά να ζω στη στιγμή, να υπάρχω ολοκληρωτικά στο εδώ και τώρα! Γιατί να περιμένουμε το καλοκαίρι και να μη κάνουμε τώρα αυτό που η μαμά περιγράφει με τέτοια χαρά και ανυπομονησία. Γιατί να μη γίνουμε χαρούμενες τώρα;
Σκεφτείτε πόσο συχνά αυτό συμβαίνει στη ζωή μας. Συνέχεια έχουμε στο μυαλό μας πράγματα που συνέβησαν πριν μια ώρα, μια μέρα, ένα μήνα και χρόνια ή και πράγματα που σχεδιάζουμε να κάνουμε σε μια ώρα, μια μέρα ένα μήνα ή και χρόνια. Είμαστε συνεχώς κάπου αλλού, στο πριν και στο μετά αλλά ποτέ στο τώρα. Πότε απολαμβάνουμε πραγματικά, με όλες τις αισθήσεις μας την κάθε στιγμή που προκύπτει μέσα από τα μεγάλα ή τα μικρά που δημιουργούν αυτό που ονομάζουμε ζωή;
Αυτή η διαρκής πνευματική διεργασία λειτουργεί σαγηνευτικά αποσπώντας μας την προσοχή από οτιδήποτε κάνουμε τη δεδομένη στιγμή. Στερώντας μας το συναίσθημα και αφήνοντας μας μοναχά μια μηχανική λειτουργία που δεν μας επιτρέπει να χαιρόμαστε το παραμικρό. Λέμε «θα καταφέρω να κάνω αυτό ή το άλλο και έτσι θα γίνω χαρούμενη…θα αποκτήσω αυτό ή το άλλο κι έτσι θα είμαι ευτυχισμένη…» και η ζωή μετατρέπεται σε μια αέναη αναζήτηση ευτυχίας . Μια σχεδόν εμμονική αναζήτηση μιας άλλης ημέρας που θα μας μεταμορφώσει σε αυτό που θέλουμε να γίνουμε κάποτε, μη δίνοντας σημασία σε αυτό που διαδραματίζεται εμπρός μας σήμερα και έχει στον πυρήνα του Εμάς! Γιατί όχι λοιπόν τώρα …γιατί να μην επιλέξεις να απολαύσεις την κάθε μέρα , την κάθε στιγμή όπως είναι !  Carpe Diem…
Μπορεί να ακούγεται στερεοτυπικό και παλιομοδίτικο αλλά αισθάνομαι ότι μ’αυτόν τον τρόπο χάνουμε τις πιο όμορφες στιγμές. Βγαίνει κανείς για τρέξιμο και αντί για να απολαύσει τους ήχους, τα αρώματα και τις εικόνες της φύσης, χάνεται στις σκέψεις με ένα i-pod κλείνοντας στην ουσία τα αυτιά του και τα μάτια του στην πραγματική ζωή γύρω του. Όλη αυτή η υπερδραστηριότητα τελικά μας αποσυνδέει από το παρόν μας και μας στερεί την πραγματική ευτυχία που είναι τριγύρω μας, στα πρόσωπα των αγαπημένων μας προσώπων, στο χαμόγελο του παιδιού μας, στο αστείο του ή της συντρόφου μας, στην βόλτα με το σκύλο μας, στην επαφή με τη φύση….
Θυμήθηκα ένα άρθρο του Robert Puff,, κλινικού ψυχολόγου στο Psychology Today, που έλεγε ακριβώς αυτό. Πως δηλαδή η ευτυχία είναι πολύ εύκολο να βρεθεί αρκεί να την ψάχνουμε στο εδώ και τώρα. Είναι τόσο σημαντικό να βρίσκουμε ομορφιά στην κάθε μας μέρα. Αν το κάνουμε αυτό τότε θα έχουμε πολλές χαρούμενες μέρες και ίσως μια πολύ πιο χαρούμενη ζωή. Αναζητώντας τις στιγμές που μας κάνουν να χαμογελάμε και ίσως δημιουργώντας και οι ίδιοι τέτοιες στιγμές , -μπορεί να μην είναι συνειδητό- αλλά χτίζουμε μια όμορφη ζωή.
Ο υπέροχος άνθρωπος που κρατάει την κόρη μου όταν εργάζομαι (έχουμε σταθεί πολύ τυχεροί πραγματικά…ευχαριστούμε Ευγενία μας) μου είπε μια μέρα πως αισθάνθηκε πολύ όμορφα, «μου έφτιαξε πραγματικά τη μέρα»όπως είπε, όταν κάποιος άγνωστος κύριος στο δρόμο την καλημέρισε γλυκά ανταποκρινόμενος στη δική της καλημέρα. Της είχε φτιάξει τη διάθεση…μια καλημέρα…τόσο απλά….

Η ομορφιά και η ευτυχία υπάρχει παντού, αλήθεια! Ψάξτε τη στο τώρα!

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι η απεικόνιση της σκηνής με την Έλενα μου. Ο μπαμπάς ήταν αυτός που αιχμαλώτισε τη στιγμή με την κάμερα του.

Τα 7 λάθη στον τσακωμό των ζευγαριών

Οκτωβρίου 23
No comments yet

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στα ζευγάρια είναι μια πραγματικότητα. Δυο διαφορετικοί άνθρωποι προσπαθούν να συμβιβάσουν τις επιθυμίες τους προκειμένου να συμβιώσουν αρμονικά. Όταν μάλιστα το ζευγάρι είναι και χρόνια μαζί, καλώς η κακώς ο «μήνα του μέλιτος» έχει τελειώσει προ πολλού και οι ατέλειες του άλλου παύουν να σου φαίνονται χαριτωμένες. Τότε είναι που αρχίζουν τα δύσκολα.

Κούραση, ζήλεια,  άγχος, αποφάσεις, λιγότερο σεξ και όταν υπάρχουν και παιδιά …..τι άλλο να αντέξει αυτή  η  άμοιρη ερωτική σχέση.

Μαλώνεις λοιπόν συχνά για μικρά η και πιο σοβαρά πράγματα. Εντάξει. Δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Γιατί όμως σου κοστίζει τόσο πολύ? Γιατί, αφού  με τα χρόνια γνωρίζεις καλά πια τον άλλο, ενώ θα έπρεπε να έχεις μάθει τον τρόπο να αποφεύγεις τους  μισούς τουλάχιστον τσακωμούς, αυτοί πληθαίνουν? Και κρατούν και ατελείωτες ώρες! Μαραθώνια ξενύχτια μέχρι να βρεθεί άκρη ή μέχρι η εξάντληση να δώσει τη λύση! Δεν έχεις αναρωτηθεί τι κάνεις λάθος?

    Πόσο συχνά μετά το τέλος ενός τσακωμού με το σύντροφο σου ,συνειδητοποιείς  πως στην πραγματικότητα δεν υπήρχε λόγος για καβγά! Η πόσο εύκολες και κατανοητές σου φαίνονται οι διαφωνίες που έχει με το σύντροφο της και σου εκμυστηρεύεται η φίλη σου. Αν μπορούσαμε να παρατηρήσουμε μια σχέση τη στιγμή της διαφωνίας και του διαπληκτισμού θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να δούμε τα λάθη που γίνονται εκατέρωθεν. Η παρατήρηση, παίρνοντας την απαραίτητη απόσταση από το συμβάν, βοηθάει.

Ας προσπαθήσω να αναφερθώ σε μερικά από αυτά τα σφάλματα και …ίσως  αναγνωρίσεις εσένα μέσα σε αυτά.

  1.Ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει.

Η αγωνία και η επιμονή που χαρακτηρίζει τις διαφωνίες των ζευγαριών να βρεθεί ο υπεύθυνος είναι εντυπωσιακή.  Ο ένας επιτίθεται και κατηγορεί και ο άλλος αμύνεται και αρνείται την ευθύνη. Αδιέξοδο! Ο φόβος της ανάληψης ευθύνης όμως  μπλοκάρει την επικοινωνία και αποπροσανατολίζει το ζευγάρι από την ουσία της διαφωνίας.

   Αν όμως ένας από τους δυο πει « …έχεις δίκιο. Έκανα λάθος και αναλαμβάνω την ευθύνη. Βοήθησε με να βρούμε μια λύση» ίσως και να άλλαζε την πορεία της διαφωνίας προς το καλύτερο.

Αρκεί να μη φταίει πάντα ο ίδιος και  ο άλλος να  « περιμένει στη γωνία» τη στιγμή της αδυναμίας προκειμένου να εξαπολύσει επίθεση!

2.Κριτική και υποτιμητική στάση.

Ο σεβασμός ως ποιότητα μιας σχέσης μεταξύ του ζευγαριού χρειάζεται να είναι εμφανής ακόμη  και κατά τη διάρκεια ενός τσακωμού. Μπορεί να διαφωνείς αλλά δε  υποτιμάς το συντροφό σου  λέγοντας του πάντα πως κάνει λάθος και πως εσύ (ο αιώνια σωστός!)  θα του πεις τι να κάνει. Μπορεί να νιώθεις πως μ’αυτό τον τρόπο βοηθάς «γιατί ξέρεις καλύτερα» αλλά στην πραγματικότητα μειώνεις, θυμώνεις και πληγώνεις το σύντροφο σου.

3.Μιλάς και δεν ακούς τον άλλο.

Σε πνίγει το δίκιο, θες να φωνάξεις ,να πεις όλα όσα κατακλύζουν το κεφάλι σου , να εκτονωθείς και να ακουστείς και το κάνεις με μεγάλη επιτυχία αλλά….δεν ακούς τον άλλο! Ο σύντροφος σου όμως δεν είναι σάκος του μποξ. Και η υπομονή του μπορεί να εξαντληθεί.

Πόσες φορές όταν πια έχεις ηρεμήσει δεν είπες στο σύντροφο σου «μα γιατί δε το έλεγες από την αρχή?» Όσο δεν ακούς τόσο δίνεις την αίσθηση στο σύντροφό σου ότι αυτά που έχει να πει δεν έχουν αξία για σένα και τον απομακρύνει από σένα .

4.Δεν προσέχουμε τα λόγια μας και χρησιμοποιούμε ακραίους χαρακτηρισμούς.

Προφανώς σε μια σύγκρουση η ένταση φτάνει στο κόκκινο. Ο θυμός και ο φόβος της απώλειας (μήπως ο τσακωμός οδηγήσει σε χωρισμό) μας κάνει να χάνουμε τον έλεγχο. Έτσι καταλήγουμε να χρησιμοποιούμε ακραίους χαρακτηρισμούς και σκληρά λόγια που πληγώνουν, κάποιες φορές ανεπανόρθωτα.

Επιπλέον γινόμαστε εξαιρετικά υπερβολικοί… οι λέξεις «ποτέ δε θα..»» και «πάντα ήσουν…» που χρησιμοποιούμε για να δώσουμε έμφαση σε ότι λέμε όχι μόνο δεν αποφορτίζουν την ατμόσφαιρα αλλά αντιθέτως ενισχύουν τα αρνητικά συναισθήματα. Αφού 9 στις δέκα φορές δεν τα εννοείς κάνε μια προσπάθεια να μην τα πεις!

5.Δεν εστιάζουμε στο εδώ και τώρα.

«Εσύ όμως τότε που…»   Πως γίνεται όταν πάει κάτι στραβά και ξεκινήσει ο τσακωμός να θυμόμαστε όλες εκείνες τις φορές στο παρελθόν που κάτι μας ενόχλησε στη συμπεριφορά του συντρόφου μας. Ξεκινάς να μαλώνεις για ένα θέμα και καταλήγεις να αμύνεσαι για λάθη του παρελθόντος ώσπου τελικά ξεχνάς για ποιο λόγο ξεκίνησε η διαφωνία.      

Ένα ζευγάρι, κυρίως όταν μετρά πολλά χρόνια σχέσης, έχει ένα οπλοστάσιο παλιότερων λανθασμένων συμπεριφορών. Όταν αυτές δεν αφήνονται στις μάχες του  παρελθόντος όπου και ανήκουν,  αλλά χρησιμοποιούνται από το ζευγάρι σε κάθε νέα μάχη κάθε άλλο παρά βοηθούν. Επιπλέον η επανάληψη αυτή των λαθών του παρελθόντος κουράζει απελπιστικά. Το να εστιάσουμε στο εδώ και τώρα μπορεί να είναι εξαιρετικά πιο εύκολο και «αναίμακτο» για τους δυο!

6.Δεν μπαίνουμε στη θέση του άλλου. (ίσως το πιο σημαντικό λάθος για μένα)

Γιατί δε με καταλαβαίνεις? Πόσες φορές το λέμε η το ακούμε στη σχέση μας?  Είμαστε έτοιμοι να κρίνουμε μια πράξη μέσα από τη δική μας οπτική και σαφώς αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Άλλωστε η «ενσυναίσθηση» (η ικανότητα να βλέπω μια κατάσταση μπαίνοντας στη θέση του άλλου  και  αποδεχόμενος τα συναισθήματα του) είναι μια ποιότητα που κι εγώ ως σύμβουλος ψυχικής υγείας, μου πήρε χρόνια για να την κατακτήσω.

Παρ’όλα αυτά ίσως την επόμενη φορά  πριν βιαστείς  να βγάλεις γρήγορα συμπεράσματα, δωσε χρόνο στο συντροφό σου, να εξηγήσει αυτό που σκέφτεται και αισθάνεται. Η δική σου αλήθεια διαφέρει από την αλήθεια του άλλου και αν δεν του επιτρέψεις να την εκφράσει δε θα την κατανοήσεις ποτέ επαρκώς Έτσι χάνεται  ένα μεγάλο μέρος του τι συμβαίνει πραγματικά  εμμένοντας στην κατασκευή του μυαλού σου. Την ίδια στιγμή απαξιώνεις, άθελά σου, την αλήθεια και τα συναισθήματα του συντρόφου σου.

7.Ξεκινάω τον τσακωμό  με το φόβο της ρήξης.

Σε μια σύγκρουση πάντα υπονομεύει ο φόβος της απόρριψης. Συνήθως ένας από τους δυο ή και πολλές φορές και οι δυο φοβούνται μήπως αυτή τη φορά η διαφωνία οδηγήσει σε απόρριψη και χωρισμό. Έτσι  το ζευγάρι μπαίνει στον καβγά με αμυντική ή χειρότερα επιθετική συμπεριφορά, ανάλογα με το στυλ του καθενός.

    Σκέφτομαι πόσο διαφορετικά θα ξεκινούσε οποιαδήποτε διαφωνία αν ένας από τους δυο εξέφραζε από την αρχή της ξεκάθαρα  την πρόθεση του  να βελτιώσει τη σχέση.   Παίρνεις  λοιπόν μια βαθιά ανάσα και δηλώνεις  για παράδειγμα «θέλω να σου πω ότι αυτό που έκανες με θύμωσε/με πλήγωσε/με προβλημάτισε και  θέλω να το συζητήσουμε για να το λύσουμε και να είμαστε καλύτερα μαζί» (με έμφαση στο «αυτό που έκανες»  και όχι στο εσύ, δηλαδή στην συμπεριφορά και όχι στον ίδιο ως άνθρωπο). Δεν ακούγεται ανακουφιστικό?

    Μ’αυτό τον τρόπο βγάζεις  από το τραπέζι τον κοινό φόβο του χωρισμού και το ζευγάρι αντιμετωπίζει την κατάσταση πιο καθαρά με χαμηλωμένες άμυνες. Έχω την εντύπωση πως όταν ο σύντροφος σου σε νοιάζεται και σ’αγαπάει, μια τέτοια δήλωση  θα τον  κάνει πιο δεκτικό στο τι έχεις να του πεις. Καθώς γρήγορα αντιλαμβάνεται πως δεν έχεις σκοπό να απειλήσεις τη σχέση σας αλλά να την προστατεύσεις.

Ενα παραμύθι…ποίημα!

Οκτωβρίου 19
No comments yet

Όταν γίνεις μανούλα και θέλεις να αρχίσεις να παίρνεις παραμυθάκια για το παιδί σου, συνειδητοποιείς πως  οι επιλογές ειναι εκατοντάδες…..πάρα πολλά ειναι μεταφράσεις ξένων παραμυθιών , κάποια δίνουν βαρύτητα  στην εικονογράφηση, κάποια μόνο στο περιεχόμενο, πολλά,  μα πολλά παραμύθια έχουν θέμα τα  ζώα και άλλα  ασχολούνται με συναισθήματα και συμπεριφορές που συνήθως στοχεύουν να βοηθήσουν το παιδί να αρχίσει να τα κατανοεί τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του.

Εγώ συνήθως ψάχνω παραμύθια με  πρωτότυπο περιεχόμενο. Θέλω να νιώθω ότι διαβάζω στο παιδί μου κάτι που του δημιουργεί όμορφες εικόνες, είναι έξυπνο και αφήνει στο «ζήσαμε εμείς καλά» μια γλυκιά αίσθηση.  Δεν είναι εύκολη υπόθεση! Χρειάζεται να αφιερώσεις  πολλές ώρες στο βιβλιοπωλείο διαβάζοντας ό,τι βρίσκεις ενδιαφέρον ώσπου να καταλήξεις να πάρεις κάποιο που, αν είσαι τυχερή (και είναι και ενημερωμένο το βιβλιοπωλείο), ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου.

IMG_0204

Αρχίζω και καταλαβαίνω λοιπόν όλες αυτές τις γυναίκες που αισθάνονται την ανάγκη να γράψουν οι ίδιες ενα παραμύθι όταν γίνουν μανούλες (εύκολο στη σκέψη, πολύ δύσκολο στην πράξη)….πιστέψτε με δεν αποτελώ εξαίρεση. Και ναι υπάρχουν και καταξιωμένοι συγγραφείς των οποίων η δουλειά αποτελεί πάντα μια ασφαλής επιλογή όπως π.χ ο Ευγένειος Τριβιζάς, μα ηθελα κατι ιδιαίτερο ….. ώσπου μας φέρανε δώρο το πιο υπέροχο παραμύθι που τουλάχιστον εγώ μέχρι τώρα έχω διαβασει. Ο  «Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης»!!!!!

IMG_0206

Είναι μια πανέμορφη, εξαιρετικά πρωτότυπη ιστοριούλα ενος βάτραχου με το όνομα Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης που ψάχνει να βρει τι σημαίνει αυτό το Α. στο όνομα του.Το παραμύθι είναι των Dick King-Smith kai Martin Honeysett και η  εκπληκτική ,έμμετρη διασκευή του έγινε απο την κ.Μαριανίνα Κριεζή στιχουργό των τραγουδιών της Λιλιπούπολης.  Η ομορφιά  και η τρυφερότητα του με συγκίνησε πάρα πολύ γι’αυτό και το μοιράζομαι με μεγάλη χαρά! (εκδόσεις ΑΙΩΡΑ. )

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για αυτό το παραμύθι αλλά θα χαλάσω τη μαγεία του….χίλια μπράβο στους δημιουργούς του! Διαβάστε το και θα πιάσετε τους εαυτούς σας να απαγγέλετε τα στιχάκια  της κ.Κριεζή όλη μέρα…. :)