Category: mind and soul

Όχι άλλη δίαιτα….

Απριλίου 4
2 Comments

Όχι δε θα μιλήσω για δίαιτα. Την αντιπαθώ αυτή τη λέξη. Μου δημιουργεί αμέσως πίεση και απέχθεια. Με το που την ακούω θέλω να φάω ό,τι junk food δεν έχω φάει τα τελευταία χρόνια. Θα μοιραστώ όμως την δική μου εμπειρία μετά από τις άπειρες προσπάθειες να απαλλαγώ από αυτά τα 3-4 κιλά που κάθε χρόνο τέτοια εποχή με ενοχλούν(όπως κάθε γυναίκα ανεξαρτήτου βάρους). Γιατί αισθάνομαι ότι είναι η πρώτη φορά που καταλαβαίνω ουσιαστικά την έννοια της διατροφής ως «τρόπο ζωής» που συνέχεια διαβάζω και ακούω. Και νομίζω ότι έχω ανακαλύψει κάποια μυστικά που πραγματικά κάνουν την προσπάθειά μου να φτάσω στο επιθυμητό βάρος (η κοντά σ’αυτό) ρεαλιστική και πετυχημένη. Αφορμή στάθηκε η περσινή επίσκεψη μου σε μια γνωστή διατροφολόγο της Θεσσαλονίκης η οποία μου διέλυσε πολλούς μύθους και με έβαλε σε σκέψεις. Για παράδειγμα ήταν η πρώτη επαγγελματίας που δε μου μετρούσε τις ποσότητες. Μου έδειξε και στην πορεία με έπεισε πως η σωστή διατροφή αν θέλω να έχω μόνιμα αποτελέσματα οφείλει να προσαρμοστεί στις μέχρι τώρα συνήθειες μου, να γίνει η ζωή μου.
Έτσι άρχισα να το ψάχνω λίγο καλύτερα…

Καταρχάς θεωρώ δεδομένο πως οποιαδήποτε σχέση είχα με το φαγητό μέχρι τώρα αυτή συνδεόταν με τα συναισθήματα μου τη δεδομένη στιγμή. Από μικρή κάθε φορά που στεναχωριόμουν ή αγχωνόμουν «έκλεινε το στομάχι» μου. Δεν κατέβαινε τίποτα! Έτσι περνούσα περιόδους που ήμουν εξαιρετικά αδύνατη (αν και γενικά δεν είχα ποτέ ιδιαιτερο θέμα), με τους γύρω μου συχνά να εκθειάζουν το αποτέλεσμα της «τεχνητής» από τη στεναχώρια δίαιτα.
Κάπου διάβασα πως η σχέση με το σώμα μας είναι η πιο μακροχρόνια σχέση που έχουμε…..και αναρωτήθηκα, η δική μου είναι άραγε καλή? Φέρομαι καλά στο σώμα μου ,όπως του αξίζει? Το φροντίζω όπως φροντίζω αυτούς που αγαπώ? Η απάντηση μου δε μου άρεσε καθόλου….νομίζω μάλιστα πως το κακομεταχειριζόμουν. Γιατί μέχρι προσφάτως άφηνα τα συναισθήματα μου να με παρασύρουν . Ήμουν καλά, το τάιζα και μάλιστα προσέχοντας και το τι, δεν ήμουν καλά, είτε δεν το τάιζα καθόλου είτε έτρωγα τραγικά κενές και επιβλαβείς τροφές.{ (Αυτό είναι το γνωστό “emotional eating” (συναισθηματικά παρακινούμενος τρόπος φαγητού) για το οποίο επειδή αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο δε θα μιλήσω σ’αυτό το post.

Αυτή όμως η συνειδητοποίηση για μένα ήταν τρομαχτική και άλλαξε τα πάντα και κυρίως την προσέγγιση μου στο σώμα μου. Αποφάσισα λοιπόν να χτίσω μια σχέση αγάπης και όχι κακοποίησης με καθημερινή προσπάθεια και συνέπεια, όπως ακριβώς κάνω και στις σημαντικές για μένα σχέσεις. Να πως έγινε για μένα η διατροφή «τρόπος ζωής», στην ουσία ένας καινούριος τρόπος σχέσης με το σώμα μου, πιο αγαπησιάρικος. Ας γίνω πιο συγκεκριμένη μήπως και κάποιες από τις δικές μου πρακτικές φανούν βοηθητικές.
Λειτουργώ πλέον αναλογιζόμενη τα εξής: Συναισθήματα, όραμα, στόχος.
Τρία απλά ερωτήματα με διευκολύνουν και με κρατούν εστιασμένη:

  • Γιατί τρώω
  • Για ποιον
  • Ποιος είναι ο τελικός στόχος μου

Γιατί τρώω
Όσο μπορώ (και το καταφέρνω όταν το έχω στο νου μου), προσπαθώ να ξεχωρίζω το συναίσθημα από το φαγητό. Τρώω λοιπόν γιατί πεινάω και όσο πεινάω, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εξαιτίας της εκάστοτε συναισθηματικής μου κατάστασης . Άλλοτε κάθε φορά που αναγκαζόμουν να μετράω στη ζυγαριά πόσο κοτόπουλο επιτρέπει η δίαιτα να φάω τρελαινόμουν, εκνευριζόμουν και αισθανόμουν σαν άρρωστη που μετρώ τα φάρμακα. Το στομάχι μου πλέον είναι ο δείκτης και μόνο. Μόλις χορτάσω, το σημειώνω, όχι φουσκώσω…..σταματάω! Αυτό το σημείο χρειάζεται λίγο εκαπιδευση,λίγο πειραματισμό με τις ποσότητες. Αλλωστε κάθε μέρα δεν είναι ίδια. Οι περισσότερες δίαιτες δε λειτουργούν κατά την άποψή μου ακριβώς γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν (και νομίζω δε θα έπρεπε) να υπερελέγχουν όλη την ώρα το τι και πόσο θα φάνε η ακόμα και να αντιστέκονται στην ίδια την ανάγκη να φάνε, ιδίως όταν παράλληλα διαχειρίζονται συναισθήματα

Η καλύτερη το δυνατόν ψυχική ισορροπία λοιπόν είναι βασική στη διατροφή. Προσπαθώ να μη τρώω πια για παρηγοριά, από βαρεμάρα, λόγω χαράς κτλ ,βέβαια πάντα με ρεαλιστικούς όρους και επιπλέον οι μέρες με εξαίρεση σάυτόν τον κανόνα είναι must!

Για ποιον
Θέλω να βελτιώσω το σώμα μου για μένα και μόνο! Γιατί εγώ αισθάνομαι πιο υγιής και πιο όμορφη όταν έχω το σώμα που θέλω. Δε το κάνω γιατί κάποιος μου το επιβάλλει είτε ως κοινωνική επιταγή είτε γιατί θεωρώ ότι αυτό αρέσει στους γύρω μου. Επιπλέον σταμάτησα τις συγκρίσεις με άλλα σώματα και στοχεύω να βελτιώσω την εικόνα του δικού μου και μόνο. Η σύγκριση με τη Ζιζέλ δε με οδηγεί πουθενά, μόνο με στεναχωρεί και με απογοητεύει και τελικά με σπρώχνει στην αποτυχία για άλλη μια φορά. Ο εαυτός μου , στην καλύτερη του εκδοχή είναι ο οραματισμός τον οποίο ακολουθώ πιστά! Τα κορμιά που θαυμάζω μου δίνουν μόνο κίνητρο και έμπνευση πια. Άλλωστε η αυτοπεποίθηση που αισθάνομαι όταν νιώθω άνετα με το σώμα μου είναι πιο σημαντική από την τελική εικόνα του.

Τελικος στόχος
Ένα μεν καλλίγραμμο(για τα δικά μου δεδομένα) αλλά και πρωτίστως υγιές σώμα. Επόμενο βήμα λοιπόν να εστιάζω όχι μόνο στα κιλά αλλά και στην υγεία του σώματος μου. Ως αποτέλεσμα δε μου αρκεί να χάσω με οποιοδήποτε τρόπο 3-4 κιλά αλλά στόχος μου είναι να φθάσω στην επιθυμητή εικόνα για το σώμα μου (ανεξαρτήτως κιλών πια) με βασική μου έννοια την υγεία του. Όταν πεινάω λοιπόν, τρώω, ακούω το σοφό μου σώμα Αλλά προσέχω τι τρώω και αυτό έχει κάνει τεράστια διαφορά! Κάτι τέτοιο έχω βρει πως για να λειτουργήσει πρέπει να είμαι σχετικά καλά προετοιμασμένη. Δηλαδή να έχω προετοιμάσει το μενού της βδομάδας, ακόμη και τα ενδιάμεσα σνακ έτσι ώστε όταν πεινάσω να μην αρπάξω ότι βρω μπροστά μου αλλά κάτι από τα υγιεινά σνακ που έχω προεπιλέξει. Οι επιλογές αν το ψάξει κανείς είναι άπειρες. Εχω όμως περιστασιακά και μια μέρα όπου τρωω και junk food χωρίς ενοχές. To χω ανάγκη!Στο διαδίκτυο αυτή η μέρα αποκαλείται «cheat day», δηλαδή μια ημέρα μέσα στη βδομάδα ή στο δεκαπενθήμερο η στο μήνα (όποτε το ορίσεις) που τρως ότι θες εκτός προγράμματος και πραγματικά ορκίζομαι σ’αυτήν! Η αναλογία που λειτουργεί για μένα χωρίς να μου χαλάει το αποτέλεσμα είναι περιπου 80-20,δηλαδη 80% τρώω σωστά και 20% οτιδήποτε άλλο επιθυμώ.

Η γυμναστική με οποιαδήποτε μορφή κανείς προτιμά είναι εξίσου απαραίτητη για την επίτευξη του τελικού στόχου, αλλά σε ότι αφορά εμένα, ακόμη δεν έχω καταφέρει να την εντάξω πλήρως στο πρόγραμμα μου. Αυτός είναι ο επόμενος στόχος μου.

Το πιο σημαντικό απ’όλα όμως είναι ότι πλέον απολαμβάνω το φαγητό .Έχω βρει τι μου αρέσει πραγματικά να τρώω , το δικό μου στυλ και δε δέχομαι να φάω ποτέ ξανά 25 γραμμάρια νερόβραστο στεγνό κοτόπουλο με 2 κιλά πράσινη σαλάτα! Αι σιχτίρ!Συγνώμη κιόλας!

«Η ζωή, ο θάνατος κι αναμεσίς η Τέχνη.» Νίκος Εγγονόπουλος, 1910-1985

Ιουνίου 16
No comments yet

 

Η τέχνη σε όποια μορφή και να τη συναντήσω με συγκλονίζει. Κάθε επαφή μαζί της αποτελεί για μένα  μια στιγμη  ευτυχίας. Πάντα ζήλευα τους καλλιτέχνες. Από την φύση τους έχουν μια δυνατότητα που δεν έχουμε όλοι οι άλλοι. Να εκφράζουν το συναίσθημά τους με τον πιο μαγικό τρόπο. Άλλος γράφοντας, άλλος ζωγραφίζοντας, άλλος παίζοντας μουσική, μα όλοι με ένα κοινό…έχουν μια μοναδική διέξοδο για την έκφραση της ψυχής τους. Τι υπέροχη τύχη να διαθέτεις το μέσο με το οποίο μπορείς να ξεδιπλώνεις το μέσα σου και το αποτέλεσμα να αγγίζει τόσο εύστοχα τις δικές μας ψυχές!

Πιστεύω μάλιστα πως η επιλογή του επαγγέλματος μου δεν έγινε τυχαία, θέλησα να βρω κι εγώ τρόπους να συναντώ την ψυχή μου, να συνομιλώ μ’αυτή και να προσπαθώ να την καταλάβω και να την εκφράζω όσο πιο αληθινά γίνεται. Και αφού το κανα για μένα θέλησα να το προσφέρω και σε άλλους. Μα ο καλλιτέχνης έχει και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Η τέχνη του τον μεταμορφώνει. Πόσες φορές δεν έχουμε γίνει μάρτυρες ενός μοναδικού έργου τέχνης, συγκλονιστικής ομορφιάς και καλλιτεχνικής ιδιοφυίας και περιμένουμε τον δημιουργό του να έχει μια ανάλογη πληθωρική προσωπικότητα και τελικά να γνωρίζεις ένα γλυκό, ήσυχο και χωρίς ίχνος έπαρσης άνθρωπο.
Στο χώρο της εργασίας μου τα τελευταία χρόνια μου έχω την τύχη να συνεργάζομαι με δυο τέτοιους  εξαίρετους καλλιτέχνες. Βιώνοντας την τέχνη τους από κοντά είχα την ευκαιρία να την κατανοήσω καλύτερα και να την εκτιμήσω διαφορετικά, πιο ουσιαστικά.. Ο πρώτος είναι ένας ιδιαιτέρα χαρισματικός και ταλαντούχος ηθοποιός αλλά και άνθρωπος, ο οποίος μου μαθε πόσο εξαντλητική, δύσκολη και πολλές φορές επώδυνη για την ψυχή είναι η τέχνη της υποκριτικής αλλά και συνάμα εξαιρετικά δημιουργική και γεμάτη συγκινήσεις όταν προσεγγίζεται σωστά.

Ο δεύτερος εξίσου χαρισματικός καλλιτέχνης και πολυδιάστατος στολίζει το γραφείο μου χρόνια τώρα με ένα απαράμιλλης ομορφιάς και τεχνικής ξυλόγλυπτο ενώ τελευταία στόλισε και το σπίτι μου με τρία πανέμορφα έργα χαρακτικής. Σεμνός μα  ανήσυχο πνεύμα δε σταματάει να εξελίσσει το ταλέντο του και να καταπιάνεται με ζηλευτή ευκολία και επιτυχία με νέες (για τις δικές μου γνώσεις) μορφές τέχνης. Κι έτσι έμαθα και για τη τέχνη της χαρακτικής που τελευταία μ’έχει ενθουσιάσει και γι’αυτό και σας την παρουσιάζω μέσα από τα έργα του Θοδωρή Γιγελόπουλου. Με λίγα δικά του λόγια:
«Χαλκογραφία, οξυγραφία, χάραξη σε λινόλεουμ , λιθογραφία. Είναι λίγα μόνο από τα ονόματα για μια πανάρχαια τέχνη που ανέπτυξε ο άνθρωπος για να αφήνει το σημάδι του ή να επικοινωνεί με απλές και πολυσύνθετες εικόνες. Η χαρακτική είναι η τέχνη του να φτιάχνεις σφραγίδες, σαν αυτές που κάναμε μικροί στις γομολάστιχες και μετά αφήναμε παντού το σημάδι μας . Από την αρχαιότητα λοιπόν ήταν μια τέχνη αυτόνομη με εκφραστικά μέσα δικά της και τεχνοτροπίες που αν και ακολουθούσαν αυτές της μητρικής τέχνης, της ζωγραφικής, έπρεπε να προσαρμοστούν στα ιδιαίτερα υλικά που χρησιμοποιούσε ο χαράκτης.

Ξύλο , μέταλλο τσίγκος ή χαλκός, λινόλεουμ, πέτρινες πλάκες . Το κάθε υλικό έχει τις ιδιαιτερότητές του και μπορεί να δώσει συναρπαστικές εικόνες. Άλλη ιδιαιτερότητα είναι ότι όλα τα αντίγραφα μιας μήτρας ( που στο τέλος μιας έκδοσης καταστρέφεται) είναι όλα πρωτότυπα έργα και αν είναι υπογεγραμμένα όπως πρέπει δίνουν την ευκαιρία σε προσιτή τιμή να έχει κάποιος στην κατοχή του , ένα κομμάτι αυθεντικής δημιουργίας . Πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι εκφράστηκαν μέσα από τη χαρακτική , όπως ο Πικάσο, ο Μπρακ, ο Γκωγκέν και στη χώρα μας ο Μώραλης , ο Βαρλάμος και άλλοι την υπηρέτησαν αποκλειστικά όπως η Κάτε Κόλβιτζ , ο Εντγκαρ Μπόουντεν, ο Γραμματόπουλος , ο Τάσσος.

Η χαρακτική με το μελάνι και το χαρτί, με λίγες η περισσότερες γραμμές και με την πάλη ανάμεσα στο σκοτάδι και το φώς μπορεί να δώσει μεγάλες συγκινήσεις και να συμπυκνώσει συναισθήματα και εντυπώσεις σε ένα έργο .»

Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από τα έργα του Θοδωρή αν και σίγουρα ένα έργο τέχνης χάνει ένα μεγάλο κομμάτι της ομορφιάς του αντικρίζοντας το μέσα από μια φωτογραφία.

Γιατί το χαρακτικό δεν πρέπει να εκτιμηθεί μόνο για το θέμα που παρουσιάζει, αλλά για το παιχνίδι στα μαύρα και στα άσπρα, στα φώτα και στις σκιές, για την ισορροπία του που συνδέεται με την ποιότητα του χαρτιού και με το χρώμα της μελάνης.

_20160607_204930

theo 5

μπλεΕγώ σας παρουσιάζω λίγα μόνο έργα από την υπέροχη δουλειά του άλλά μπορείτε να τα δείτε όλα μαζί,  στη σελίδα του Θοδωρή στο pinterest.

https://gr.pinterest.com/theohalara/theohalara/

Μπορείτε ακόμη και να αποκτήσετε ένα ή και περισσότερα από αυτά επικοινωνώντας μαζί του με email: theohalara@yahoo.gr

theo

theo4

εtheo2


ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΟΥ….

Φεβρουαρίου 19
No comments yet

Μια όμορφη φωτογραφία , μια υπέροχη στιγμή για μένα και την κόρη μου  αλλά πολύ περισσότερο ένα ουσιαστικό μάθημα, δώρο από εκείνη σε μένα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία πίσω από αυτή τη φωτογραφία , και κυρίως τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η πιο αυθόρμητη αντίδραση της μικρής μου.
Καθόμαστε πολύ συχνά σ’ αυτό το σημείο του σπιτιού βλέποντας έξω τη φύση, τα πουλιά που πετούνε σε φοβερούς σχηματισμούς σαν να χορεύουν (και που έμαθα από ένα βιβλίο της κόρης μου ότι αυτό το είδος πουλιών λέγονται ψαρόνια) και…τα λέμε. Λέμε διάφορες ιστορίες, κυρίως εμπνεύσεις της στιγμής, πως περάσαμε την ημέρα μας και άλλα πολλά.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν είχε συννεφιά και έλεγα στη μικρή μου Έλενα πως μόλις καλοκαιριάσει θα στρώσουμε μια κουβερτούλα στο χορταράκι του κήπου και θα ξαπλώσουμε εκεί για να δούμε τα σχήματα που δημιουργούν τα σύννεφα καθώς κινούνται και ταξιδεύουν (Αγαπημένη μου συνήθεια από την ηλικία της κόρης μου μέχρι και σήμερα). Κι ενώ εγώ περιεγραφα τα σχέδια για το μέλλον, η Έλενα απλά ξάπλωσε στο χαλί δείχνοντας με το χεράκι της να κάνω το ίδιο δίπλα της. Εδώ και τώρα, όχι μετά, αλλά εκείνη τη στιγμή πάνω στο χαλί, μέσα από το τζάμι….. να κοιτάμε τον ουρανό και τα σύννεφα και να πλάθουμε ιστορίες.

Η Έλενα μου είναι ενάμιση χρονών και με τον πιο όμορφο δικό της τρόπο μου θύμισε για άλλη μια φορά να ζω στη στιγμή, να υπάρχω ολοκληρωτικά στο εδώ και τώρα! Γιατί να περιμένουμε το καλοκαίρι και να μη κάνουμε τώρα αυτό που η μαμά περιγράφει με τέτοια χαρά και ανυπομονησία. Γιατί να μη γίνουμε χαρούμενες τώρα;
Σκεφτείτε πόσο συχνά αυτό συμβαίνει στη ζωή μας. Συνέχεια έχουμε στο μυαλό μας πράγματα που συνέβησαν πριν μια ώρα, μια μέρα, ένα μήνα και χρόνια ή και πράγματα που σχεδιάζουμε να κάνουμε σε μια ώρα, μια μέρα ένα μήνα ή και χρόνια. Είμαστε συνεχώς κάπου αλλού, στο πριν και στο μετά αλλά ποτέ στο τώρα. Πότε απολαμβάνουμε πραγματικά, με όλες τις αισθήσεις μας την κάθε στιγμή που προκύπτει μέσα από τα μεγάλα ή τα μικρά που δημιουργούν αυτό που ονομάζουμε ζωή;
Αυτή η διαρκής πνευματική διεργασία λειτουργεί σαγηνευτικά αποσπώντας μας την προσοχή από οτιδήποτε κάνουμε τη δεδομένη στιγμή. Στερώντας μας το συναίσθημα και αφήνοντας μας μοναχά μια μηχανική λειτουργία που δεν μας επιτρέπει να χαιρόμαστε το παραμικρό. Λέμε «θα καταφέρω να κάνω αυτό ή το άλλο και έτσι θα γίνω χαρούμενη…θα αποκτήσω αυτό ή το άλλο κι έτσι θα είμαι ευτυχισμένη…» και η ζωή μετατρέπεται σε μια αέναη αναζήτηση ευτυχίας . Μια σχεδόν εμμονική αναζήτηση μιας άλλης ημέρας που θα μας μεταμορφώσει σε αυτό που θέλουμε να γίνουμε κάποτε, μη δίνοντας σημασία σε αυτό που διαδραματίζεται εμπρός μας σήμερα και έχει στον πυρήνα του Εμάς! Γιατί όχι λοιπόν τώρα …γιατί να μην επιλέξεις να απολαύσεις την κάθε μέρα , την κάθε στιγμή όπως είναι !  Carpe Diem…
Μπορεί να ακούγεται στερεοτυπικό και παλιομοδίτικο αλλά αισθάνομαι ότι μ’αυτόν τον τρόπο χάνουμε τις πιο όμορφες στιγμές. Βγαίνει κανείς για τρέξιμο και αντί για να απολαύσει τους ήχους, τα αρώματα και τις εικόνες της φύσης, χάνεται στις σκέψεις με ένα i-pod κλείνοντας στην ουσία τα αυτιά του και τα μάτια του στην πραγματική ζωή γύρω του. Όλη αυτή η υπερδραστηριότητα τελικά μας αποσυνδέει από το παρόν μας και μας στερεί την πραγματική ευτυχία που είναι τριγύρω μας, στα πρόσωπα των αγαπημένων μας προσώπων, στο χαμόγελο του παιδιού μας, στο αστείο του ή της συντρόφου μας, στην βόλτα με το σκύλο μας, στην επαφή με τη φύση….
Θυμήθηκα ένα άρθρο του Robert Puff,, κλινικού ψυχολόγου στο Psychology Today, που έλεγε ακριβώς αυτό. Πως δηλαδή η ευτυχία είναι πολύ εύκολο να βρεθεί αρκεί να την ψάχνουμε στο εδώ και τώρα. Είναι τόσο σημαντικό να βρίσκουμε ομορφιά στην κάθε μας μέρα. Αν το κάνουμε αυτό τότε θα έχουμε πολλές χαρούμενες μέρες και ίσως μια πολύ πιο χαρούμενη ζωή. Αναζητώντας τις στιγμές που μας κάνουν να χαμογελάμε και ίσως δημιουργώντας και οι ίδιοι τέτοιες στιγμές , -μπορεί να μην είναι συνειδητό- αλλά χτίζουμε μια όμορφη ζωή.
Ο υπέροχος άνθρωπος που κρατάει την κόρη μου όταν εργάζομαι (έχουμε σταθεί πολύ τυχεροί πραγματικά…ευχαριστούμε Ευγενία μας) μου είπε μια μέρα πως αισθάνθηκε πολύ όμορφα, «μου έφτιαξε πραγματικά τη μέρα»όπως είπε, όταν κάποιος άγνωστος κύριος στο δρόμο την καλημέρισε γλυκά ανταποκρινόμενος στη δική της καλημέρα. Της είχε φτιάξει τη διάθεση…μια καλημέρα…τόσο απλά….

Η ομορφιά και η ευτυχία υπάρχει παντού, αλήθεια! Ψάξτε τη στο τώρα!

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι η απεικόνιση της σκηνής με την Έλενα μου. Ο μπαμπάς ήταν αυτός που αιχμαλώτισε τη στιγμή με την κάμερα του.

Μιλώντας για ομάδες αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης….

Ιανουαρίου 7
No comments yet

Το στερεότυπο λέει ότι οι νέες τάσεις, είτε αυτές είναι στη μόδα, στην τέχνη, την κοινωνία, στην πολιτική, στη λογοτεχνία, στο θέατρο, στον κινηματογράφο…παντού, φτάνουν σε αυτήv εδώ τη γωνία της Μεσογείου καταϊδρωμένες και ταλαιπωρημένες μετά από 10 περίπου χρόνια. Κάτι τέτοιο υφίσταται και ως προς το group therapy, αφού μετά από πολλές δεκαετίες που πλέον οι ομάδες αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης έχουν περάσει στην καθημερινότητα του Λονδρέζου, του Νεοϋορκέζου, του Παριζιάνου ή του Βερολινέζου, εδώ διανύουμε ακόμα μια φάση άρνησης και ατομικού δισταγμού. Όπως πολλά στην πατρίδα μας έτσι και τα group therapy έχουν παρεξηγηθεί, με αποτέλεσμα ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας να διστάζει ή να αδιαφορεί για το τι μπορεί να προσφέρει η ομαδική αυτή διαδικασία θεραπείας.
Η ιδέα της ομαδικής θεραπείας μπορεί να ακούγεται τρομαχτική για έναν άνθρωπο που διστάζει ακόμη και να ξεκινήσει την ατομική θεραπεία απέναντι σε έναν μόνο άνθρωπο, τον θεραπευτή! Κι όμως, τα οφέλη είναι παρά πολλά αφού μέσω της διαδικασίας αυτής επιτυγχάνεται η σε βάθος φροντίδα και ανάπτυξη της προσωπικότητας του κάθε ενός σε ένα ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον συμμετοχικότητας. Εφόσον ο υπεύθυνος της ομάδας έχει τη γνώση αλλά και την ικανότητα να διατηρεί την όλη διαδικασία σε υψηλό επίπεδο, δημιουργώντας ένα κλίμα οικειότητας, προστασίας, εχεμύθειας και εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών της ομάδας, η ομαδική θεραπεία πολλές φορές αποδεικνύεται και πιο αποτελεσματική από την ατομική, κερδίζοντας στα σημεία:
• Είναι πιο προσιτή οικονομικά
• Η ομαδική θεραπεία είναι πιο κοντά στην πραγματική ζωή καθώς η αλληλεπίδραση συμβαίνει μεταξύ καθημερινών ανθρώπων και όχι ειδικών της ψυχικής υγείας
• Τα μέλη μιας ομάδας μαθαίνουν να δέχονται και προσφέρουν υποστήριξη
• Σε μια ομάδα ανθρώπων έχει κανείς την δυνατότητα να πειραματιστεί σ’ ένα περιβάλλον πιο πλούσιο σε απόψεις και συναισθήματα
• Επιτυγχάνονται συχνά προσωπικές αλλαγές
• Αυξάνεται η αυτοπεποίθηση και βελτιώνεται η εικόνα του εαυτού

Το Group Therapy και τα ευεργετικά του αποτελέσματα για την ενίσχυση της ομάδας και του κάθε μέλους της ξεχωριστά, πατά στην παραδοσιακή μέθοδο αντιμετώπισης ενός ζητήματος, που δεν είναι άλλος παρά η κοινωνικοποίηση του και η  φροντίδα του μέσω της επικοινωνίας και μοιράσματος. Η ομάδα αποτελεί μια μικρογραφία των διαπροσωπικών σχέσεων που βιώνει ο καθένας στη ζωή του, και η ομαδική διαδικασία θεραπείας του δίνει τη δυνατότητα να δει και να αναγνωρίσει, μέσα όμως σε ένα ασφαλές περιβάλλον, τα είδη των σχέσεων που αναπτύσσονται τόσο μέσα όσο και έξω από την ομάδα. Έτσι στην ουσία μαθαίνει να κατανοεί τόσο τις δικές του σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές όσο και των άλλων.
Η ψυχική ισορροπία, η ενδυνάμωση της προσωπικότητας και η φροντίδα του εαυτού είναι στοχεύσεις που μας αφορούν όλους. Σε καμία των περιπτώσεων δεν αποτελούν βήματα εσωτερικής υπέρβασης αλλά μια φυσιολογική διαδικασία που στην Ελλάδα είτε την τοποθετούμε στο περιθώριο της καθημερινότητας μας, είτε δεν της δίνουμε τη σημασία που της αρμόζει.
Όπως είπε και ο Guy Winch στην εξαιρετική του ομιλία στο TEDx, ψυχολόγος και συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου «Emotional First Aid: Healing rejection,guilt,failure and other everyday hurts”, μαθαίνουμε στα παιδιά μας να φροντίζουν την υγιεινή και την υγεία του σώματος τους αλλά δεν τους μαθαίνουμε πώς να φροντίζουν την ψυχική τους υγεία που είναι εξίσου σημαντική για τη ζωή τους. Ξέρουν πώς να φροντίσουν την πληγή τους αν τρέξει αίμα όταν χτυπήσουν αλλά δεν ξέρουν τι να κάνουν αν η πληγή τους έχει την μορφή μιας «απλής» ….απόρριψης η ακόμη και πιο σοβαρής κατάθλιψης.
Το 2016 είναι ένας έτος που οι ειδικοί, – κι έχω έναν τέτοιο στο σπίτι μου-, υποστηρίζουν ότι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, με σημαντικές προκλήσεις για την κοινωνία και κατά συνέπεια για τον κάθε ένα ξεχωριστά από εμάς. Έτσι η ψυχική μας γαλήνη και η ισορροπία είναι το σημαντικότερο εφόδιο που έχουμε για να αντιμετωπίσουμε τις ημέρες που έρχονται.
Καλή Χρονιά με Υγεία και Αυτογνωσία!

I CHOOSE TO BE HAPPY!

Νοεμβρίου 27
2 Comments

 

Όλοι μας λιγότερο ή περισσότερο αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις στην καθημερινότητα μας. Και σίγουρα αυτές δεν απορρέουν ως επιλογές. Συμβαίνουν απλά, όπως τόσα και τόσα πράγματα που είτε  περνούν απαρατήρητα στη ροή της καθημερινότητας μας ή είτε μας αλλάζουν για πάντα τη ζωή. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το πλαίσιο αυτό! Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες και να βελτιώσουμε σημαντικά την ποιότητα της ζωής μας. Πως? Επιλέγοντας τις σκέψεις μας γι’ αυτές. Οι σκέψεις μας επηρεάζουν τα συναισθήματά μας και άρα τη συμπεριφορά μας και κατ’ επέκταση τη ζωή μας.

Είμαι υπέρμαχος της δύναμης που έχει η θετική σκέψη στη ζωή μας αν και πολλές φορές έχω ακούσει πως αυτός είναι ένας αφελής τρόπος ζωής που δεν λειτουργεί ρεαλιστικά. Διαφωνώ! Να εξηγήσω γιατί.

Η θετική σκέψη δεν είναι συνώνυμο μιας υπερφυσικής δύναμης που με τρόπο μαγικό αλλάζει τα δεδομένα που σε δυσκολεύουν και σου προξενούν αρνητικά συναισθήματα. Αν καταφέρεις να εξασκήσεις το μυαλό σου να επιλέγει τι θα σκέφτεται κι αυτό να είναι ως επί το πλείστον θετικές εικόνες και συναισθήματα, μπορείς να γίνεις ένας πιο δυνατός και σίγουρα πιο ήρεμος και χαρούμενος άνθρωπος, ανεξάρτητα από τις προκλήσεις που σου φέρνει η ζωή. Εύκολο στη θεωρία, δύσκολο στην πράξη αλλά κάθε άλλο παρά ανέφικτο.

Η Dr. Lisa Firestone, κλινική ψυχολόγος, σε άρθρο της στο Psychology Today, αναφέρει πως το μυαλό μας δεν είναι πάντα ένα ασφαλές μέρος. Κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από δυο αντικρουόμενες πλευρές: τη μια που είναι θετική και δημιουργική με παραγωγικούς στόχους και την άλλη που είναι αυτοκαταστροφική με έντονα στοιχεία αρνητικής αυτοκριτικής, αυστηρότητας, καχύποπτη, σχεδόν παρανοϊκή. Κάθε φορά λοιπόν που αντιλαμβάνεσαι πως επικρατεί η δεύτερη πρέπει να καταβάλλεις συνειδητές προσπάθειες να την αλλάξεις και να κατευθύνεις ενεργά τις σκέψεις σου προς τη θετική πλευρά. Πως μπορείς να το καταφέρεις;

Από τη μια, επιλέγοντας ευχάριστες δραστηριότητες όπως το παιχνίδι, η επαφή με τη φύση, ή η ουσιαστική σύνδεση με ανθρώπους που αγαπάς. Οτιδήποτε δηλαδή σου προσφέρει άμεσα χαρά και ψυχική ανάταση ώστε να αποσπάσεις το μυαλό σου από δυσάρεστες σκέψεις.

Από την άλλη, που προσωπικά θεωρώ ότι είναι και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος , είναι η συνειδητή και επίμονη εξάσκηση του μυαλού, αυτό που ακούς να αναφέρεται συχνά ως «διαλογισμός». Όταν μάθουμε να διαλογιζόμαστε μαθαίνουμε να επιλέγουμε τις σκέψεις μας. Σου προτείνω να μη σταθείς στον όρο, που δυστυχώς ο κριτικός εαυτός σου πιθανά να απορρίψει, αλλά κυρίως στη θετική διάσταση της διαδικασίας!

Σύμφωνα με τη Firestone στην αρχή αυτό αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο, καθώς ο κριτικός εαυτός μας έχει τον τρόπο να κυριεύει ασυνείδητα τις σκέψεις μας. Έτσι μόλις καταφέρεις να σκεφτείς ήρεμα για λίγο, να προσπαθήσεις να διαλογιστείς, αρχίζεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου λέγοντας πχ. «Τι είναι αυτό που κάνεις τώρα? Λες κι έχεις χρόνο για ανοησίες…Δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρεις να ηρεμήσεις έτσι… Είσαι αστείος! …» Αν όμως καταφέρεις να περάσεις από αυτό το πρώτο αυτό στάδιο της πνευματικής αμηχανίας και εξοικειωθείς με τη διαδικασία του διαλογισμού, θα συνειδητοποιήσεις ότι αυτές είναι απλώς σκέψεις της σκληρής πλευράς του εαυτού σου.

Με την εξάσκηση λοιπόν ολοένα και πιο πολύ θα αρχίσεις να αναγνωρίζεις την αυτοκριτική πλευρά του εαυτού σου και να απομακρύνεσαι από αυτή, με την θετική να κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος . Ένας εύκολος τρόπος για να ξεκινήσεις είναι κάθε φορά που αντιλαμβάνεσαι μια αρνητική σκέψη να προσπαθήσεις να την αντικαταστήσεις με μια θετική. Για παράδειγμα αν σκέφτεσαι «χάλια ξεκίνησε η μέρα, θα πάει όλη στραβά» την αλλάζεις με «μια μικρή πρωινή αναποδιά ήταν και πέρασε, θα έχω μια υπέροχη μέρα».

Χρειάζεται να θυμάσαι πάντα πως οι αρνητικές σου σκέψεις δεν είναι η πραγματικότητα σου! Είναι απλώς εικόνες του μυαλού. Βοηθάει να τις φαντάζεσαι σαν τα «σύννεφα του ουρανού που περνούν και φεύγουν ..» που δεν καταφέρνουν να σε επηρεάσουν τόσο ώστε να σε λυγίσουν!

Μέσα από την αλλαγή του τρόπου σκέψης ,μπορείς να καταφέρεις μικρές αλλαγές στην καθημερινότητα σου, που τελικά θα σε οδηγήσουν σε μια μεταβολή της ζωής σου προς το θετικότερο. Τι αρχίζει να συμβαίνει ;

  • Μειώνεται αυτόματα το επίπεδο του άγχους. Άρα άμεση χαλάρωση, λιγότερα νεύρα.
  • Η καθημερινή σου διάθεση ορίζεται από σένα ως επί το πλείστον και όχι από το θυμικό σου.
  • Γίνεσαι πιο αισιόδοξος
  • Γίνεσαι ένας άνθρωπος «ανοικτός» με περισσότερη αποδοχή και αγάπη
  • Χαμογελάς πιο συχνά.
  • Όταν είσαι ήρεμος, δυναμώνεις, έχεις πιο καθαρό μυαλό και βρίσκεις πιο πολλές εναλλακτικές αντιμετώπισης των προβλημάτων σου.
  • Δημιουργείς ευχάριστο περιβάλλον για σένα και για τους γύρω σου και το εισπράττεις πίσω με τη μορφή της μεγαλύτερης συμπαράστασης και αγάπης.
  • Οι στόχοι σου γίνονται πιο ρεαλιστικοί.
  • Οι μέθοδοι σου πιο αποδοτικοί
  • Εστιάζοντας στα θετικά, δυναμώνεις τα όνειρα σου και οι ενέργειες σου επικεντρώνονται σε ενεργητική δράση και όχι στην απάθεια.
  • Γίνεσαι σταδιακά ένας ουσιαστικά πιο χαρούμενος άνθρωπος που ζει τη ζωή του με νόημα και σκοπό.

Κάθε μέρα που περνάει, επιλέγεις τι θα φάς , τι θα φορέσεις, ποιον θα συναντήσεις, τι θα πεις….Σε προκαλώ λοιπόν να αρχίσεις να επιλέγεις και τι θα σκεφτείς για να αρχίσεις να αλλάζεις μέσα σου!

Τα 7 λάθη στον τσακωμό των ζευγαριών

Οκτωβρίου 23
No comments yet

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στα ζευγάρια είναι μια πραγματικότητα. Δυο διαφορετικοί άνθρωποι προσπαθούν να συμβιβάσουν τις επιθυμίες τους προκειμένου να συμβιώσουν αρμονικά. Όταν μάλιστα το ζευγάρι είναι και χρόνια μαζί, καλώς η κακώς ο «μήνα του μέλιτος» έχει τελειώσει προ πολλού και οι ατέλειες του άλλου παύουν να σου φαίνονται χαριτωμένες. Τότε είναι που αρχίζουν τα δύσκολα.

Κούραση, ζήλεια,  άγχος, αποφάσεις, λιγότερο σεξ και όταν υπάρχουν και παιδιά …..τι άλλο να αντέξει αυτή  η  άμοιρη ερωτική σχέση.

Μαλώνεις λοιπόν συχνά για μικρά η και πιο σοβαρά πράγματα. Εντάξει. Δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Γιατί όμως σου κοστίζει τόσο πολύ? Γιατί, αφού  με τα χρόνια γνωρίζεις καλά πια τον άλλο, ενώ θα έπρεπε να έχεις μάθει τον τρόπο να αποφεύγεις τους  μισούς τουλάχιστον τσακωμούς, αυτοί πληθαίνουν? Και κρατούν και ατελείωτες ώρες! Μαραθώνια ξενύχτια μέχρι να βρεθεί άκρη ή μέχρι η εξάντληση να δώσει τη λύση! Δεν έχεις αναρωτηθεί τι κάνεις λάθος?

    Πόσο συχνά μετά το τέλος ενός τσακωμού με το σύντροφο σου ,συνειδητοποιείς  πως στην πραγματικότητα δεν υπήρχε λόγος για καβγά! Η πόσο εύκολες και κατανοητές σου φαίνονται οι διαφωνίες που έχει με το σύντροφο της και σου εκμυστηρεύεται η φίλη σου. Αν μπορούσαμε να παρατηρήσουμε μια σχέση τη στιγμή της διαφωνίας και του διαπληκτισμού θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να δούμε τα λάθη που γίνονται εκατέρωθεν. Η παρατήρηση, παίρνοντας την απαραίτητη απόσταση από το συμβάν, βοηθάει.

Ας προσπαθήσω να αναφερθώ σε μερικά από αυτά τα σφάλματα και …ίσως  αναγνωρίσεις εσένα μέσα σε αυτά.

  1.Ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει.

Η αγωνία και η επιμονή που χαρακτηρίζει τις διαφωνίες των ζευγαριών να βρεθεί ο υπεύθυνος είναι εντυπωσιακή.  Ο ένας επιτίθεται και κατηγορεί και ο άλλος αμύνεται και αρνείται την ευθύνη. Αδιέξοδο! Ο φόβος της ανάληψης ευθύνης όμως  μπλοκάρει την επικοινωνία και αποπροσανατολίζει το ζευγάρι από την ουσία της διαφωνίας.

   Αν όμως ένας από τους δυο πει « …έχεις δίκιο. Έκανα λάθος και αναλαμβάνω την ευθύνη. Βοήθησε με να βρούμε μια λύση» ίσως και να άλλαζε την πορεία της διαφωνίας προς το καλύτερο.

Αρκεί να μη φταίει πάντα ο ίδιος και  ο άλλος να  « περιμένει στη γωνία» τη στιγμή της αδυναμίας προκειμένου να εξαπολύσει επίθεση!

2.Κριτική και υποτιμητική στάση.

Ο σεβασμός ως ποιότητα μιας σχέσης μεταξύ του ζευγαριού χρειάζεται να είναι εμφανής ακόμη  και κατά τη διάρκεια ενός τσακωμού. Μπορεί να διαφωνείς αλλά δε  υποτιμάς το συντροφό σου  λέγοντας του πάντα πως κάνει λάθος και πως εσύ (ο αιώνια σωστός!)  θα του πεις τι να κάνει. Μπορεί να νιώθεις πως μ’αυτό τον τρόπο βοηθάς «γιατί ξέρεις καλύτερα» αλλά στην πραγματικότητα μειώνεις, θυμώνεις και πληγώνεις το σύντροφο σου.

3.Μιλάς και δεν ακούς τον άλλο.

Σε πνίγει το δίκιο, θες να φωνάξεις ,να πεις όλα όσα κατακλύζουν το κεφάλι σου , να εκτονωθείς και να ακουστείς και το κάνεις με μεγάλη επιτυχία αλλά….δεν ακούς τον άλλο! Ο σύντροφος σου όμως δεν είναι σάκος του μποξ. Και η υπομονή του μπορεί να εξαντληθεί.

Πόσες φορές όταν πια έχεις ηρεμήσει δεν είπες στο σύντροφο σου «μα γιατί δε το έλεγες από την αρχή?» Όσο δεν ακούς τόσο δίνεις την αίσθηση στο σύντροφό σου ότι αυτά που έχει να πει δεν έχουν αξία για σένα και τον απομακρύνει από σένα .

4.Δεν προσέχουμε τα λόγια μας και χρησιμοποιούμε ακραίους χαρακτηρισμούς.

Προφανώς σε μια σύγκρουση η ένταση φτάνει στο κόκκινο. Ο θυμός και ο φόβος της απώλειας (μήπως ο τσακωμός οδηγήσει σε χωρισμό) μας κάνει να χάνουμε τον έλεγχο. Έτσι καταλήγουμε να χρησιμοποιούμε ακραίους χαρακτηρισμούς και σκληρά λόγια που πληγώνουν, κάποιες φορές ανεπανόρθωτα.

Επιπλέον γινόμαστε εξαιρετικά υπερβολικοί… οι λέξεις «ποτέ δε θα..»» και «πάντα ήσουν…» που χρησιμοποιούμε για να δώσουμε έμφαση σε ότι λέμε όχι μόνο δεν αποφορτίζουν την ατμόσφαιρα αλλά αντιθέτως ενισχύουν τα αρνητικά συναισθήματα. Αφού 9 στις δέκα φορές δεν τα εννοείς κάνε μια προσπάθεια να μην τα πεις!

5.Δεν εστιάζουμε στο εδώ και τώρα.

«Εσύ όμως τότε που…»   Πως γίνεται όταν πάει κάτι στραβά και ξεκινήσει ο τσακωμός να θυμόμαστε όλες εκείνες τις φορές στο παρελθόν που κάτι μας ενόχλησε στη συμπεριφορά του συντρόφου μας. Ξεκινάς να μαλώνεις για ένα θέμα και καταλήγεις να αμύνεσαι για λάθη του παρελθόντος ώσπου τελικά ξεχνάς για ποιο λόγο ξεκίνησε η διαφωνία.      

Ένα ζευγάρι, κυρίως όταν μετρά πολλά χρόνια σχέσης, έχει ένα οπλοστάσιο παλιότερων λανθασμένων συμπεριφορών. Όταν αυτές δεν αφήνονται στις μάχες του  παρελθόντος όπου και ανήκουν,  αλλά χρησιμοποιούνται από το ζευγάρι σε κάθε νέα μάχη κάθε άλλο παρά βοηθούν. Επιπλέον η επανάληψη αυτή των λαθών του παρελθόντος κουράζει απελπιστικά. Το να εστιάσουμε στο εδώ και τώρα μπορεί να είναι εξαιρετικά πιο εύκολο και «αναίμακτο» για τους δυο!

6.Δεν μπαίνουμε στη θέση του άλλου. (ίσως το πιο σημαντικό λάθος για μένα)

Γιατί δε με καταλαβαίνεις? Πόσες φορές το λέμε η το ακούμε στη σχέση μας?  Είμαστε έτοιμοι να κρίνουμε μια πράξη μέσα από τη δική μας οπτική και σαφώς αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Άλλωστε η «ενσυναίσθηση» (η ικανότητα να βλέπω μια κατάσταση μπαίνοντας στη θέση του άλλου  και  αποδεχόμενος τα συναισθήματα του) είναι μια ποιότητα που κι εγώ ως σύμβουλος ψυχικής υγείας, μου πήρε χρόνια για να την κατακτήσω.

Παρ’όλα αυτά ίσως την επόμενη φορά  πριν βιαστείς  να βγάλεις γρήγορα συμπεράσματα, δωσε χρόνο στο συντροφό σου, να εξηγήσει αυτό που σκέφτεται και αισθάνεται. Η δική σου αλήθεια διαφέρει από την αλήθεια του άλλου και αν δεν του επιτρέψεις να την εκφράσει δε θα την κατανοήσεις ποτέ επαρκώς Έτσι χάνεται  ένα μεγάλο μέρος του τι συμβαίνει πραγματικά  εμμένοντας στην κατασκευή του μυαλού σου. Την ίδια στιγμή απαξιώνεις, άθελά σου, την αλήθεια και τα συναισθήματα του συντρόφου σου.

7.Ξεκινάω τον τσακωμό  με το φόβο της ρήξης.

Σε μια σύγκρουση πάντα υπονομεύει ο φόβος της απόρριψης. Συνήθως ένας από τους δυο ή και πολλές φορές και οι δυο φοβούνται μήπως αυτή τη φορά η διαφωνία οδηγήσει σε απόρριψη και χωρισμό. Έτσι  το ζευγάρι μπαίνει στον καβγά με αμυντική ή χειρότερα επιθετική συμπεριφορά, ανάλογα με το στυλ του καθενός.

    Σκέφτομαι πόσο διαφορετικά θα ξεκινούσε οποιαδήποτε διαφωνία αν ένας από τους δυο εξέφραζε από την αρχή της ξεκάθαρα  την πρόθεση του  να βελτιώσει τη σχέση.   Παίρνεις  λοιπόν μια βαθιά ανάσα και δηλώνεις  για παράδειγμα «θέλω να σου πω ότι αυτό που έκανες με θύμωσε/με πλήγωσε/με προβλημάτισε και  θέλω να το συζητήσουμε για να το λύσουμε και να είμαστε καλύτερα μαζί» (με έμφαση στο «αυτό που έκανες»  και όχι στο εσύ, δηλαδή στην συμπεριφορά και όχι στον ίδιο ως άνθρωπο). Δεν ακούγεται ανακουφιστικό?

    Μ’αυτό τον τρόπο βγάζεις  από το τραπέζι τον κοινό φόβο του χωρισμού και το ζευγάρι αντιμετωπίζει την κατάσταση πιο καθαρά με χαμηλωμένες άμυνες. Έχω την εντύπωση πως όταν ο σύντροφος σου σε νοιάζεται και σ’αγαπάει, μια τέτοια δήλωση  θα τον  κάνει πιο δεκτικό στο τι έχεις να του πεις. Καθώς γρήγορα αντιλαμβάνεται πως δεν έχεις σκοπό να απειλήσεις τη σχέση σας αλλά να την προστατεύσεις.